به گزارش شرق؛ ۲۷ فروردین ۱۴۰۵
هوتکها، معمولا در حاشیه روستاها یا در نزدیکی خانههای روستاییان قرار دارند؛ موقعیتی که آنها را به بخشی از زندگی روزمره تبدیل کرده است.
دو کودک در هوتکی در جنوب سیستانوبلوچستان جان باختند، آن هم در میانه روزهایی که سایه جنگ خانه به خانه روی آدمها سنگینی میکرد. 16 فروردین «الیاس بلوچ»، چهارساله اهل روستای گلستان و 19 فروردین «ابوذر جدگال»، ۱۱ساله اهل روستای سیتار محمود در شهرستان دشتیاری، در نقطهای دور از میدانهای رسمی بحران، در سکوت جان باختند.
به گزارش شرق؛ نه بر اثر حملهای نظامی، که در دل یکی از قدیمیترین و در عین حال خطرناکترین سازههای آبی جنوب شرق کشور. پیش از آنها و در بهمن سال گذشته هم هوتک جرعه جان دو کودک بلوچ را سر کشیده بود. 13 بهمن «یاسر عبداللهی (بلوچ)»، کودک هفتساله و دانشآموزی از روستای دج در شهرستان دشتیاری، پس از بازگشت از مدرسه به محدوده هوتک روستا رفت و در پی سقوط در آب جان خود را از دست داد. دو روز بعد، «همره گرگیج»، کودک یکونیمساله از روستای بلریمدان، در هوتکی که پشت خانهشان قرار داشت، غرق شد. دو حادثه در فاصلهای کوتاه؛ دو نام که به فهرست بلند قربانیان هوتکها اضافه شدند. حادثهای که برای ساکنان این منطقه، دیگر غافلگیرکننده نیست و مدام تکرار میشود. با وجود پراکندگی دادههای رسمی، برخی برآوردها از عمق این بحران حکایت دارند. شماری از رسانههای خارج از ایران گزارش دادهاند طی ۱۲ سال گذشته، دستکم ۱۱۷ نفر در اثر سقوط به داخل هوتکها جان خود را از دست دادهاند. در داخل کشور نیز، آنچه از دل گفتوگوهای میدانی به دست میآید، تصویری کموبیش مشابه ارائه میدهد. در گفتوگو با یکی از کارکنان خانه بهداشت در دشتیاری به برآوردی رسیده که بر اساس آن، سالانه حدود ۱۵ تا ۲۰ کودک در هوتکها غرق میشوند.
آخرین دیدگاهها