نگاهی به مزار ماکان نصیری تنها شهید مفقودالاثر مدرسه میناب / قبری خالی که مادری را چشم انتظار گذاشته است

رکنا  ۱۴۰۵/۰۲/۰۶

شهید دکتر فریدون عباسی در اظهاراتی متفاوت، پرده از دلایل واقعی پافشاری بر دانش هسته‌ای برداشت. او با اشاره به اینکه دعوای جهانی فراتر از تصورات ماست، توضیح می‌دهد که چگونه این فناوری با نان شب، مخابرات و حتی تسخیر فضا گره خورده است. اگر می‌خواهید بدانید چرا قدرت‌های بزرگ از پیشرفت صنعتی ما واهمه دارند، این حقایق شنیدنی را از دست ندهید.

مردی را می‌بینیم که در میان ردیف بی‌پایان مزارهای کودکان شهید میناب، کنار قبری نشسته که با بقیه تفاوت دارد. او با بغضی در گلو توضیح می‌دهد که در حالی که خانواده‌ها، معلمان و دوستان سایر دانش‌آموزان بر سر مزار عزیزانشان حاضر می‌شوند، این مزار متعلق به نوجوانی است که هیچ‌کس بالای سر او نیست. او با دست کشیدن بر سنگ مزار و تصویر دانش‌آموزی با لبخند معصومانه، از تنهایی مفرط این مکان می‌گوید؛ جایی که حتی پیکری در آن خفته نیست و تنها یاد و نام صاحبش تسلی‌بخش است.

ماکان نصیری، نامی است که روی این سنگ مزار نقش بسته؛ نوجوانی که به عنوان تنها مفقودالاثر فاجعه غم‌بار حمله به مدرسه شجره طیبه میناب شناخته می‌شود. در حالی که روزها از آن حادثه تلخ می‌گذرد، هنوز هیچ اثری از پیکر او به دست نیامده و این مزار خالی، نمادی از انتظار ابدی پدر و مادری است که شب‌ها را با خیالات فرزندشان به صبح می‌رسانند. این قطعه زمین، بیش از آنکه یک مدفن باشد، میعادگاهی برای مرور رویاهای ناتمام دانش‌آموزی است که کتاب و دفترش در هیاهوی آن واقعه جا ماند و خودش هرگز به خانه بازنگشت.