خبر جنگ را خاموش کردیم

ایرنا  ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵

هنوز تنم می‌لرزد از صداهای مهیبی که در ذهنم برای همیشه حک شده‌اند؛ صداهایی که انگار در ناخودآگاهم جریان یافته‌اند. اضطراب نهفته در درونم فریاد می‌زند: نکند بار دیگر… شاید این روزها این حس در همه مشترک باشد اینکه جنگ تمام شده اما شهر هنوز آسوده نفس نمی‌کشد چراکه با هر صدای بلند، با هر خبر ناگهانی، خاطره روزهای جنگ تحمیلی آمریکا و اسرائیل به ایران دوباره زنده می‌شود، لحظه‌هایی که نفس را در سینه حبس می کند.

درست است که آتش بس شده و به نوعی همه چی در آرامش است، اما درون تهرانی‌ها هنوز آتش بس نیست، اضطراب در خیابان‌ها، خانه‌ها و گفتگوهای روزمره دیده می‌شود این را می‌توان در گپ و گفت مردم در مترو، اتوبوس، مراکر درمانی و خدماتی دید. صلح روی کاغذ نوشته شد اما هنوز امنیت در درون دل‌ها خانه نکرده است، هر صدای بلندی، شایعه‌ یا حتی خبرهای عادی می‌تواند یادآور روزهایی باشد که ترس را زندگی کردیم.

برخی از شهروندان می‌گویند؛ این روزها راهی مطب پزشکان می‌شوند نه برای مداوای زخم، برای درد و اضطرابی که در سینه‌شان سنگینی می‌کند. آن‌ها با تصور سکته یا نارسایی قلبی ناشی از تپش‌های ممتد ضربان قلب، راه پله‌های کلینیک‌ها را بالا و پایین می‌روند اما بعد از نوار قلب و اکو، پاسخ پزشک یکسان است، قلبت سالم است، اما روحت نه؛ یا اینکه، در شرایط حاد دچار نارسایی قلبی شده‌ای و ادامه داستان.

این در حالی است که برخی از خانواده‌ها هنوز با اضطراب‌های مداوم، بی‌خوابی و نگرانی از آینده زندگی می‌کنند. تجربه جنگ برای عده‌ای فقط خاطره نیست احساسی است که در رفتار و تصمیم‌های روزمره باقی مانده است.

کودکان، قربانیان پنهان جنگ

کودکان و نوجوانان حتی اگر صحنه‌های جنگ را مستقیما ندیده باشند از فضای پرتنش اطراف خود تأثیر می‌گیرند. ترس‌های خانواده، روایت‌های بزرگ‌ترها و فضای عمومی جامعه می‌تواند در شکل‌گیری احساس ناامنی در نسل جدید نقش داشته باشد.

مادر ماهان، هفت ساله می‌گوید: شب‌ها با کوچک‌ترین صدا از خواب می‌پرد. می‌گوید مامان دوباره اون صداها میاد؟ نمی‌داند جنگ چیست، اما ترسش واقعی است. هر وقت هواپیما رد می‌شود، می‌دود زیر میز. معلمش گفته سر کلاس انلاین هم تمرکز ندارد و هم بی‌قرار است.

به گفته روانشناسان کودک این اضطراب‌های پنهان در کودکان می‌تواند به مشکلات خواب، تپش قلب و شب‌ادراری تبدیل شود و والدین باید نسبت به این علائم حساس باشند و به محض ادامه دار بودن علائم به متخصص و روانکاو مراجعه کنند.