اینجا روستای کوچکی در منطقه «گُشت» شهرستان سراوان سیستان و بلوچستان است؛ جایی که تا چشم کار می کند بیایان است و تا کیلومترها هیچ رد پایی از آبادانی نمیبینی اما در دل همین چند ساختمان بی روح و ساده و یک چادر عشایری، اتاقک گلی کوچکی ساختهاند و پرچم سه رنگی که بر فرازش در باد تکان میخورد به تنهایی خودنمایی میکند.به گزارش ایسنا، تا همین سه روز پیش فقط اسم مدرسه خشت و گلی را شنیده بودم اما نمیتوانستم تصور کنم درس خواندن در یک فضای کوچک و تاریک با پنجرهای بدون چارچوب که سقفش با تیرکهایی پوشانده شده چه حسی میتواند داشته باشد. ادامهی مطلب
آخرین دیدگاهها